Sommige patronen in relaties blijven zich herhalen, ook wanneer iemand al veel inzicht heeft in zichzelf. Er kan een diep verlangen zijn naar verbinding, terwijl er tegelijkertijd iets in het systeem lijkt te zeggen: “niet te dichtbij komen.”
In dit blog neem ik je mee in een praktijkverhaal waarin bindingsangst niet alleen zichtbaar werd als persoonlijk patroon, maar ook als iets wat dieper verankerd lag in een familiesysteem. Niet om te verklaren of te analyseren, maar om te laten voelen hoe generaties lang onverwerkte ervaringen door kunnen werken in het hier en nu.
Wanneer liefde dichtbij komt
Soms begrijpen we met ons hoofd niet waarom we afstand nemen van precies datgene waar we zo naar verlangen.
Zo kwam er een vrouw bij mij in de praktijk die mannen steeds wegduwde. Eerst trok ze hen aan, maar zodra verbinding dichterbij kwam, sloot ze zich af. Ze werd kritisch, ging zien wat er allemaal niet klopte en richtte haar aandacht op wat mannen niet goed deden, terwijl ze diep van binnen juist enorm verlangde naar liefde en verbinding. Er zat wantrouwen, angst en afstand.
Mensen denken bij bindingsangst vaak aan angst voor afwijzing. slechte relatie-ervaringen of moeite met intimiteit. Maar soms liggen de wortels veel dieper. Zo kan iemand niet alleen reageren vanuit zijn eigen ervaringen, maar ook vanuit oude pijn, die door eerdere generaties zijn doorgegeven.
De emotionele afwezigheid van haar ouders
In eerste instantie werd zichtbaar dat haar ouders emotioneel afwezig waren geweest. Daar werkten we op. Maar later in het traject ontstond er een diepere laag:
Waarom konden haar ouders eigenlijk niet echt verbinden?
Waarom waren zij zo afgesloten geraakt van hun gevoelens?
Tijdens een voorouderlijke regressiesessie kwamen we bij haar oma. De moeder van haar vader.
Daar lag zóveel pijn.
Het trauma van haar oma
Deze vrouw had als heel jong meisje ernstige traumatische ervaringen meegemaakt waarbij mannen een grote rol speelden. Haar grenzen werden overschreden. De imprint die daaruit ontstond was diep:
“Mannen zijn niet te vertrouwen.”
“Voor mannen moet je oppawerden ssen.”
Wat er gebeurde was niet alleen de gebeurtenis zelf,, maar vooral wat het met haar van binnen deed. Vanuit een diep gevoel van onveiligheid, sloeg haar systeem als het ware op slot. Alsof er een innerlijke rem op het leven kwam. Ze keerde in zichzelf, nam afstand en sprak er niet over.
Schaamte, verlies en een verborgen zwangerschap
Er ontstond een zwangerschap. In een streng kerkelijk dorp bracht dat enorme schaamte met zich mee. Het mocht niet zichtbaar worden. Ze probeerde het een lange tijd te verbergen maar uiteindelijk kwam het aan het licht. Haar vader reageerde woedend. Ze werd gedwongen een giftig drankje te drinken om de zwangerschap te beëindigen. Het was een afschuwelijk moment. Het bleek een jongetje te zijn geweest.
En daarna volgde de boodschap:
“Hier mag je nooit over praten.”
Een jong meisje dat zoveel angst, verlies, schaamte en verdriet alleen moet dragen…dat is nauwelijks te bevatten.
Afsluiten van gevoelens om te overleven
Haar oma sloot zich af van haar emoties, weg bij zichzelf. Niet voelen werd overleven.
Het leven ging door. Ze trouwde en kreeg kinderen. Maar wanneer iemand zóveel onverwerkte pijn met zich meedraagt, kan het ontzettend moeilijk zijn om emotioneel beschikbaar te zijn voor een kind. Haar eerste kindje was opnieuw een jongetje.
Zo raakte liefde onbewust verbonden met verlies, gevaar of verdriet. En precies dát kan zich generaties later doorwerken in bindingsangst, emotionele afstand of het wegduwen van liefde, terwijl iemand er diep van binnen juist enorm naar verlangt.
Want zodra verbinding echt dichtbij komt, kan een oud overlevingsmechanisme geactiveerd worden. Iets vanuit het verleden, wat ooit te groot was om te dragen.
Het lichaam onthoudt wat ooit iets gevoeld kon worden
Haar oma vluchtte in schoonmaken en schoonmaken. Altijd bezig zijn. Altijd doorgaan. Weg van alles wat te pijnlijk was om te voelen.
Ondertussen zag ze op afstand hoe haar kinderen worstelden in relaties. Er waren scheidingen, conflicten en agressie. Ze droeg daar schuld en verdriet over.
Later kreeg ze dementie. En juist daarin gebeurde iets bijzonders.
Terug naar zachtheid en onschuld
Ze ging steeds verder terug naar een plek diep in haar kindertijd waar ze liefdevol met poppen speelde. Alsof haar systeem terugkeerde vor het trauma waarin nog zachtheid, onschuld en liefde aanwezig was. Want onder al die overleving zat nog steeds een vrouw met heel veel liefde.
Zo diep kunnen imprints van trauma liggen.
Het gemis aan emotionele nabijheid
De vrouw in mijn praktijk voelde uiteindelijk hoe diep het gemis zat. Het gemis aan emotionele nabijheid. Niet alleen vanuit haar ouders, maar generaties terug. Kinderen voelen vaak feilloos aan waar geen bedding was. Waar iets niet gedragen kon worden. Niet bewust, maar vanuit diepe verbondenheid. Zo kan iets wat ooit niet gezien of gevoeld werd generaties lang doorwerken, totdat iemand besluit stil te staan wat lange tijd onzichtbaar bleef.
De weg terug naar verbinding
Deze vrouw keek het aan. Ze doorvoelde de pijn, het verdriet en het gemis wat oma nooit heeft kunnen voelen. En juist doordat alles er mocht zijn, kon er de verbinding herstellen. Er kwam begrip. Haar ouders en grootouders deden het niet moedwillig: ze konden niet anders omgaan met hun eigen pijn. En precies dát kon ze uiteindelijk voelen. Er kwam zachtheid, compassie en liefde. Ze draagt hen nu allemaal in haar hart.
En doordat zij de moed had om te voelen wat generaties lang verborgen bleef, vond ze de verbinding met zichzelf terug.
En nu…
stroomt er weer liefde.
Afronding
Wanneer we naar dit soort patronen kijken, gaat het niet om schuld. Het gaat over zicht krijgen op wat ooit niet gedragen kon worden. En wat pas kan veranderen op het moment dat iemand bereid is om stil te staan bij wat lang onzichtbaar is gebleven. In dat bewustzijn ontstaat er ruimte. Verzachting. En een diepere verbinding, met jezelf en met de ander.
Deze vrouw gaf later terug dat ze zich opgelucht voelde. Haar relaties waren veranderd, eerlijker, veiliger en met meer openheid.
Esther
