Mijn verhaal: mijn eigen ervaring met anorexia, boulimia en hypnotherapie

Het begin, anorexia

Toen ik 18 jaar was, sloop mijn anorexia erin. Het voorwerk was in mijn jeugd al gedaan. Op een dag ging ik samen met mijn toenmalige vriend naar de sportschool. Hij was bodybuilder en dan wordt er natuurlijk streng gekeken naar je vetpercentage. Die dag werd ook mijn vetpercentage gemeten. Ze lachten. Ik trok wat ze zeiden me erg aan, en vooral het gelach kwam hard binnen. Dat deed pijn. Ik dacht ook dat ze me niet leuk vonden omdat ik ‘te dik’ was. Toen ging de knop om. Ik ging afvallen.

Een goed gevoel

Nadat ik een paar kilo kwijt was, merkte ik dat ik positieve aandacht kreeg van mensen. Ik voelde me gezien, had het gevoel dat mensen me leuk vonden. Omdat ik al op mezelf woonde, kon ik doen wat ik wilde en controleerde niemand mijn eetgewoonten.

Na driekwart jaar woog ik een heel stuk minder, en ik voelde me goed. Ik had het gevoel dat ik ergens goed in was. Maar als ik in de spiegel keek, vond ik mezelf nog te dik. Ik ging gestaag door met afvallen, totdat ik bijna niets meer at. Ik voelde me leeg van binnen, en ging eten. Nee, ik ging vreten. Dat was op dat moment heerlijk, totdat de angst kwam om dik te worden en over wat anderen over me zouden denken. Dus… Dan maar mijn vinger in mijn keel en overgeven. Zo kwam ik in een boulimia periode.

‘hulp’ van mijn vader…

Op een moment erkende ik dat ik ziek was en ik vroeg om hulp. Ik ging weer bij mijn vader wonen, maar dat hielp niet. Hij was boos en mijn stiefmoeder was naar. Ik kan me nog goed herinneren dat een keer nadat ik van het toilet af kwam en over had gegeven, mijn vader me aan mijn arm meesleurde en zei “doe toch eens niet zo achterlijk!” Dat deed pijn. Geen steun.

… mijn moeder en de reguliere gezondheidszorg…

Ik had af en toe contact met mijn moeder, en kon daar komen wonen. Zij maakte zich zorgen, en heeft zich echt ingezet om mij te proberen te helpen. Ik ben haar nog steeds dankbaar. Met haar hulp kwam ik terecht bij de reguliere gezondheidszorg. Dit hielp mij niet. Uit angst voor calorieën durfde ik geen vitaminepillen te slikken, ik was weegmomenten te slim af en bleef zelf keihard sporten om dun te blijven. Dit ging zo door tot de dag van de kerstmarkt in Duitsland: het was koud en ik woog gevaarlijk weinig. De dood stond in mijn ogen. Mijn moeder zag me en schrok, en heeft me direct op laten nemen in het ziekenhuis. In de internist zette mij enorm voor het blok. “Je laat je opnemen of je gaat dood.” Na drie maanden woog ik weliswaar 20 kilo zwaarder en mocht ik naar huis. In mijn koppie was niets veranderd, ondanks gesprekken met een psycholoog. Ik voelde mij doodongelukkig.

… en de Robert Fleury Stichting

anorexiaIk wilde beter worden en kon eindelijk bij de Robert Fleury Stichting terecht. Daar heb ik verschillende therapieën ondergaan en ‘gewoon’ moeten eten. Hier heb ik geleerd hoe ik het beste met mijn eetprobleem kon omgaan en ik ben wat dichter bij mezelf komen te staan. Het voelde alsof er aan de buitenkant werk was gedaan, maar niet zozeer met mijn gevoel en mijn gedachten. Wat ik geleerd had bij de stichting, was nog niet geïntegreerd in mijn onderbewuste. Ik kon wel mijn leven weer oppakken.

Eindelijk, echt een oplossing

Na jaren worstelen, kwam ik uit eindelijk terecht bij een energetisch therapeut. Hij gebruikte hypnotherapie, regressie therapie, innerlijk kind-therapie en gestalt-therapie. Omdat ik veel onverwerkte emoties diep (in mijn onderbewuste) had weggestopt, koos hij ervoor om bij het begin te beginnen. Samen gingen we stap voor stap op onderzoek uit, om te ontdekken waar de pijnpunten lagen en om deze pijn te helen. Ik ging helemaal terug naar mijn babytijd. Dit deed de therapeut door middel van een lichte trance, waardoor ik contact kreeg met mijn onderbewuste, en met regressie en innerlijk kind-therapie. Ik maakte echt contact met mijzelf en het kind in mij. De therapie was soms confronterend, maar zo ongelooflijk helend! Ik heb de liefde in mijzelf gevonden. Ik heb geleerd te luisteren naar wat ik nodig had en heb. Angsten die ik had zijn opgelost met hypnotherapie, door terug te gaan naar het moment waarop die angst is ontstaan. Mijn zelfbeeld is enorm positief veranderd.

En nu…

Achteraf gezien weet ik zeker, dat ik veel sneller écht van de anorexia en boulimia af was gekomen als ik eerder de hypnotherapie had ontdekt. Al die jaren zwoegen was eigenlijk niet nodig geweest! Daarom ben ik er een groot voorstander van, dat de reguliere en alternatieve gezondheidszorg veel meer gaan samenwerken.

Het is dus echt mogelijk om van je eetprobleem af te komen, als je met de juiste therapie het probleem bij de kern aanpakt.

Geplaatst in Weblog Esther Voetée
Een reactie op “Mijn verhaal: mijn eigen ervaring met anorexia, boulimia en hypnotherapie
  1. Tina schreef:

    Hey,

    Ik heb zelf boulimia , ik worstel hier al jaren mee ik sta er mee op en ga er mee slapen . Ik geraakt maar niet in actie of gemotiveerd omdat ik echt continue denk dat ik het niet kan … waar ben jij in hypnose gegaan ik zou zo graag willen leven ik heb zoveel in mij dat eruit wilt .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*